Kerahet Vakti

"Yalnız mıyım ? Evet.. Dibine kadar hemde.
İnsan yalnızlıgı özleyebılır. Ama yaşam biçimi olacagı belli olur olmaz bir telaş sarar insanı.
Yalnızlık; uyumak gibi, sahilde dolaşmak gibi,akşamları sevdigi diziyi izlemek, haftada bir dost yüzü gormek gibi...
Yalnızlık dönem dönem vuran bir ihtiyaç. Ama uzun, ama kısa.. Yalnızlık, degeri bilinemeyen bir sessizlik hali.."

Olmazsan olmazdı.

Sen içimde dolanamazken

Zaman akmazdı

Göz kör, kalp yitik

Suret silik, hatır’a gelmesi güç

Şimdi;

Olmasan da olur..

“Hayat, asla sahnelenemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibaret..”

Oyun diyoruz ya ortamlar da hayat için. Evet hayat gerçekten bir oyun. Niteliğini belirlemek lazım değil. Ama bir oyun işte. Belki kafa karıştıran bir satranç, rakibe peşinen yenik başlanmış, belki eş zamanlı bir bilgisayar oyunu,kontrolu bizde olmayan.

Zaman zaman sıkıldığımız, ama bırakamadığımız, kimi zamanda büyük zevk aldığımız... Oyundan sıkıldığımız anların toplamı zevk aldığımız anlardan fazla ise katlanılabilirliğini yitiriyor yavaş yavaş. Çokta basit olmayan bu oyun bütünü ile bir ızdıraba dönüşüveriyor. En başından oyunun- doğrudan veya dolaylı-bütün katılımcıları için belirlenmiş kurallar. Kurallara uyulmadığında ekarte edildiğimiz bir “döngü”. Hırslarımızın,arzularımızın,başarı isteğimizin yönettiği bir oyun.

Her can yitirişimizde baştan başlarız hırsla, hevesle. Basamak basamak seviye atlarız,sona ulaşmak için geçen sürecin en iyisini yaşamak adına.

Kimilerimiz de bu oyuna sadık kalır. Mücadeleyi bırakmak değildir bu, her kuralına,her getirisine-götürüsüne sadık kalmaktır..

Sadakatle sarıldık hayata...

...Puslu gibi durur, yanılsamadır sanki. Yaratan bir nefestir onu kimi zaman, kimi zamansa soğukta varolur. Biraz sıcağı görünce ıslanır, yokoluşuna ağlar sanki.. Hüznün nefes alışı gibi.. Hüzün gibi... Kimsenin içini ferahlatmaz bir buğu. Kurulamamış cümleler gibi çöker insanın böğrüne. Sanki oracıkta biri ölüvermiştir ve ölümün soğuklugu’nun alıp verdiği nefes var etmiştir O’nu.. Öylesine derin bir hüzün barındırır içinde.. Halbuki yok’oluşu ne de kolaydır. Bir el, bir bez darbesiyle yitiverir. İçine hapsettiği içli,bakıldığında çıkarımsanabılecek bir dolu anlamdan bi’haberdir kimi bakan.. O an orada oldugunu bile bilemeyebilir birileri.

Aslında bir buğu O... Pus gibi, yok gibi.. Belki ben, belki sen gibi..

Herkes herşey bir buğu belki de.. Gördüğünde var, göremediğinde yok sayılan..

Milim milim kayar hayat ömür denen yoldan...

Ama acılar metre metre geçer boğazdan

Kimileriyse takılı kalır, tozuyla beraber..

Tozu daha bir acıtır,geçmez/sin